Kościół Świętego Krzyża w Rzeszowie, dawny popijarski przy ulicy 3 Maja: wnętrze, widok nawą ku ołtarzowi głównemu — Edward Janusz, Rzeszów

Widok wzdłuż nawy ku prezbiterium — drugie wnętrze kościelne w zbiorze, obok [DZF:1:41], najpewniej z tego samego seansu. Kadr obejmuje bogato dekorowaną arkadę tęczową, dwa ołtarze boczne z promienistymi glorami, ołtarz główny z wysoką nastawą i tabernakulum, dwie duże jasne figury stojące na wysokich cokołach po obu stronach prezbiterium, sklepienie kolebkowe z lunetami, potężne konsole z uskrzydlonymi główkami anielskimi i — na pierwszym planie po lewej — wygięte, rzeźbione przedpiersie ambony lub chóru. Po lewej w ścianie duża arkadowa wnęka albo przejście.

W prezbiterium kościoła bernardynów stoi osiem klęczących alabastrowych figur Ligęzów, ale to nie jest to samo mauzoleum: obie figury tutaj stoją na cokołach, jak posągi świętych przy nastawie, a nie klęczą jak oranci. Mauzoleum Ligęzów pokazują karty [DZF:1:31] i [DZF:1:34].

To kościół Świętego Krzyża, dawny popijarski, przy ulicy 3 Maja w Rzeszowie. Rozstrzygnął jeden detal: nad łukiem tęczowym widać barokowy kartusz herbowy z wolutami, pod nim główkę uskrzydlonego anioła, a niżej rozetę na archiwolcie. Ten sam układ trzech elementów jest na fotografii Emanuela Świeykowskiego opublikowanej w „Zabytkach Rzeszowa” w 1907 roku (fig. 55, podpisana „Rzeszów, kościół popijarski, kartusza herbowa i sklepienie prezbiteryum”) i na zwykłym zdjęciu wnętrza tego kościoła z 2025 roku. Trzy obrazy rozstrzelone na sto dwadzieścia lat pokazują nieruszony ten sam detal.

Świeykowski rozczytał też samą tarczę: w środku mała tarcza Zasławskich, w czterech polach wokół Pogoń, Półkozic Ligęzów, Leliwa i Orzeł — herb Zofii Pudencjanny Ligęzianki, żony Władysława Dominika księcia Zasławskiego. Taki kartusz jest jednostkowy, więc identyfikacja nie opiera się na „podobnym stylu”, tylko na konkretnym, niepowtarzalnym obiekcie.

Uwaga o autorstwie: Edward Janusz zmarł 3 marca 1914 roku, a zakład pod jego nazwiskiem działał do 1951 roku — sama sygnatura nie dowodzi jego osobistego autorstwa. (Stan na sierpień 2026.)