Ulica Zamkowa w Rzeszowie: pierzeja z arkadowym podcieniem i przechodnie, pocztówka fotograficzna — Edward Janusz

To ulica Zamkowa. Rozstrzygnął jeden budynek widoczny w głębi po lewej: kamienica z trójkątnym frontonem wspartym na kolumnie, a pod nim arkadowy podcień z trzema półkolistymi łukami. Ten sam obiekt, z tą samą sąsiednią kamienicą z balkonem na wspornikach i tym samym ozdobnym fryzem, jest na szklanym negatywie z 1938 roku w Galerii Fotografii Miasta Rzeszowa, podpisanym „Kamienice przy ulicy Zamkowej w Rzeszowie”. Nasze ujęcie zrobiono z przeciwnego końca ulicy, wcześniej — stąd inne proporcje kadru i młodsze drzewka.

Szeroka ulica śródmiejska w dzień powszedni, sfotografowana wzdłuż pierzei. Po prawej ciągnie się rząd piętrowych kamienic z balkonami na wspornikach, markizami nad witrynami i szyldami; przy krawężniku młode drzewka i kandelabr latarni z ozdobnym wysięgnikiem. Po lewej, w głębi, willa ze stromym dachem wieżowym. Jezdnia jest jeszcze nieutwardzona, chodnik już wybrukowany.

Na chodniku stoi grupa mężczyzn w paltach i kapeluszach — kilku patrzy wprost w obiektyw, jeden trzyma laskę, z boku chłopiec w kaszkiecie. To nie jest przypadkowy tłum: oni pozują. Fotograf zatrzymał przechodniów albo umówił się z nimi, i dzięki temu mamy nie widokówkę z pustą ulicą, tylko zapis tego, jak ubierali się i jak stali mieszkańcy tego miasta.

Szyldu na budynku po prawej nie da się odczytać nawet przy pięciokrotnym powiększeniu — litery się rozsypują, a to właśnie nazwa firmy dałaby numer domu, bo księgi adresowe z tamtych lat są zachowane. Nie nazywamy też budynku z wieżowym dachem po lewej: kusi, żeby uznać go za widoczną w głębi willę Anielę z karty [DZF:1:36], ale nasza willa ma wieżę wyższą i smuklejszą niż ten hełm, więc tego nie przesądzamy.