Willowa ulica (aleja) z zabudową rezydencjonalną, scena uliczna, pocztówka fotograficzna — Edward Janusz, Rzeszów

Cicha ulica willowa, sfotografowana środkiem jezdni. Po lewej piętrowe domy z ogrodami, odgrodzone drewnianym sztachetowym płotem i żywopłotem; po prawej dłuższa pierzeja z kutym ogrodzeniem na murowanej podmurówce i szerokim, wybrukowanym chodnikiem. Środkiem kadru wznosi się mocno ogłowione drzewo — pień z obciętymi konarami, charakterystyczny widok w miastach, gdzie aleje przycinano regularnie. Ulicą jedzie rowerzysta, w głębi kilka postaci.

Jeden drobiazg może kiedyś rozstrzygnąć, gdzie to jest: w głębi, ponad kalenicą, widać smukłą sygnaturkę z małą cebulastą kopułką i iglicą — wieżyczkę na grzbiecie dachu kościoła, nie wolno stojącą dzwonnicę. Kto zna sylwety rzeszowskich kościołów, ustawi ten kadr na mapie w kilka sekund; my nie przypisujemy jej konkretnej świątyni, bo przy tej wielkości ryzyko pomyłki jest realne.

Rzeszów nie wykształcił dużej dzielnicy willowej — jej niewielką namiastką była Aleja Pod Kasztanami, zabudowana około 1899–1903 roku przy dawnych terenach rezydencjonalnych Lubomirskich. Ta ulica ma podobny charakter, ale tego nie wystarczy, żeby ją tak nazwać. Jeśli ktoś rozpoznaje ten budynek albo to miejsce — prosimy o kontakt. Rzeszów jest małym miastem i takie rzeczy rozstrzyga zwykle jedna osoba, która po prostu tam mieszkała.