Zamek Lubomirskich: wieża bramna od strony ulicy, z godłami nad przejazdem, fotografia — Edward Janusz, Rzeszów

To zamek Lubomirskich — ta sama wieża, którą pokazują karty [DZF:1:19], [DZF:1:23] i [DZF:1:24], tylko widziana od ulicy, wprost na bramę. Zgadza się wszystko: cebulasty hełm z iglicą, balustradowe gzymsy między kondygnacjami, arkadowa brama przebijająca przyziemie, owalny kartusz nad nią i długie skrzydło z dachem czterospadowym po prawej.

To najbliższe ujęcie bramy, jakie mamy — a brama jest w tym zespole rzeczą podchwytliwą. Wygląda na najstarszy element całego założenia, a jest kopią oryginalnej bramy siedemnastowiecznej, wykonaną przy przebudowie z lat 1901–1906. Autentyczna jest wieża do poziomu drugiego piętra; wszystko wyżej, razem z hełmem odtworzonym według widoku Wiedemanna z 1762 roku, pochodzi z 1906.

Nad bramą, po obu stronach kartusza, wiszą dwa godła orła. To sygnał funkcji: budynek jest wtedy gmachem sądowo-więziennym, a nie rezydencją. Ulica prowadząca do bramy jest jeszcze nieuregulowana, z koleinami; pod drzewami po prawej czeka dorożka, a przy samej bramie stoi grupka ludzi — interesanci sądu.

GDZIE TO JEST DZIŚ: plac Śreniawitów 3 — Sąd Okręgowy w Rzeszowie. W sezonie letnim zamek zwiedza się z przewodnikiem w poniedziałki, w limitowanych grupach; organizują to wspólnie Rzeszowskie Piwnice, Estrada Rzeszowska, PTTK i sąd. Pełna historia budowli — w zakładce Zamek. (Stan na sierpień 2026.)